Freeze-Media Blog/Nieuws

Megasalarissen bij Buma/Stemra: marktwerking of maatschappelijk onverantwoord?

Op 11 maart 2015 meldt 3voor12 dat Hein van der Ree, directievoorzitter bij Buma/Stemra niet zeer content is met het voornemen om zijn salaris drastisch te verlagen. Van der Ree is van plan om de Nederlandse staat voor de rechter te dagen, als zijn salaris conform de Wet Normering Topinkomens (WNT) wordt verlaagd.  In 2013 verdiende hij €450.000. Dit zou dan verlaagd worden tot het salaris van de minister-president: €178.000.

Uiteraard ziet het internet weer aanleiding om massaal Buma/Stemra te betitelen als een boevenorganisatie. Is dit wel terecht?

Afspraak is afspraak

In Nederland geldt -gelukkig- dat afspraken moeten worden nagekomen. Hein van der Ree heeft met Buma/Stemra een bepaald salaris afgesproken. Het is zeer begrijpelijk dat het in een rechtsstaat met een vrije markt niet uitmaakt hoe hoog dat bedrag is.

Als je een salaris hebt afgesproken als kassamedewerker bij de V&D (wellicht een slecht voorbeeld), dan mag dat afgesproken salaris niet plotseling veel lager worden. Zo geldt dit ook bij een directeur: ongeacht het bedrag is de afspraak gemaakt en die afspraak moet worden nagekomen.

De boosheid van Van der Ree is dan wel deels te begrijpen. Zijn afgesproken salaris wordt immers bijna viermaal zo ‘laag’.

Van der Ree heeft daarbij een verleden bij het bedrijfsleven. Hij heeft bij diverse uitgevers hoge functies bekleed en is dus wel wat geld waard. Overduidelijk is echter wel dat hij het niet van zijn mediatalent, intellectuele capaciteiten en vooruitziende blik moet hebben. In 2013 meldde hij nog in een knullig interview hoe normaal het was om voor embedden te betalen. De rest is geschiedenis. De rechter stak voor de ‘embedtax’ een stokje.

Van der Ree heeft echter wel een naam en goede connecties. En juist daarvoor betaalt een organisatie. Camiel Eurlings (CDA) werd na een ministerssalaris bijvoorbeeld geen topman van KLM omdat hij blijk had gegeven van zijn bestuurlijke kwaliteiten bij een onderneming. Het draait om connecties.

Met een zeer goede bestuurder die geen enkele weet heeft van uitgevers en andere partijen in de muziekwereld, speel je gewoonweg niets klaar.

Wet Normering Topinkomens

De Wet Normering Topinkomens probeert echter een eind te maken aan de zeer hoge vergoedingen aan bestuurders in de (semi) publieke sector. Het valt simpelweg maatschappelijk niet te verantwoorden om bestuurders van ziekenhuizen, maar ook Buma/Stemra (met een wettelijk monopolie) meer te laten verdienen dan de minister-president.

Woningcorporaties vallen om door wanbeleid, evenals ziekenhuizen. Buma/Stemra is nu ook niet het boegbeeld van organisatorische successen in de semi publieke sector. In 2012 stuurt Buma/Stemra bijvoorbeeld nog een brandbrief richting de politiek om aan te geven dat het op het internet niet zo goed gaat met de diensten van Buma/Stemra. Het valt dan niet meer te verantwoorden dat  bestuurders van organisaties die opereren op basis van wettelijke monopolies, of leven van belastinggeld, excessief hoge vergoedingen krijgen.

De échte situatie

De discussie over ‘afspraak = afspraak’, de mogelijkheid om bestuurders een marktconform salaris te bieden en -aan de andere kant- de maatschappelijke wenselijkheid kan eigenlijk achterwege blijven.

Hein van der Ree verdient €450.000 per jaar. Wieger Kettellapper, de nummer 2, verdient €350.00. Buma/Stemra bestaat louter vanwege het auteursrecht van componisten. Hoeveel leden van Buma/Stemra verdienen er enkele jaren achtereen vergelijkbare bedragen? Misschien één?

Je kan nummer 1-hits schrijven en overal worden gedraaid, maar nooit dit bedrag bereiken. En na enkele jaren ontvang je weer bedragen waarvan je niet kan leven.

Ongeveer 200 medewerkers verdienen bij Buma/Stemra jaar in jaar uit hun brood met muziekauteursrecht. Hoeveel componisten kunnen in Nederland van hun werk als componist leven? Zijn dat er wel 200?

Conclusie

Buma/Stemra heeft een maatschappelijk functie. De organisatie heeft een wettelijk monopolie. Enige verontwaardiging bij Van der Ree is dan wel begrijpelijk. Maar een bestuurder van een dergelijke organisatie moet wel inzien dat zijn salaris niet te verantwoorden valt. Dit geldt zeker als zijn commerciële salaris veel meer is dan  de top van de commerciële componisten ontvangt.

Uitzonderlijk, maar dan ook uitzonderlijk vreemd is dat het bestuur en de leden van Buma/Stemra niet eerder hebben ingegrepen. Er moet een wet aan te pas komen, voordat men realiseert dat het salaris nogal hoog is.

 

test 2

Test 2 test 2

Test

Test test.